Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Χρέος των Εκκλησιών της Ευρώπης να τονώνουν την αλληλοκατανόηση και αλληλεγγύη των λαών


Επιστολή – έκκληση του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου
+ Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας
Ὁμότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Ἐπίτιμο Μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν

Τίρανα, 28 Φεβρουαρίου 2012

Herrn Bischof Martin Schindehütte
Leiter Ökumene and Auslandsarbeit
Evangelische Kirche in Deutschland
Hannover

Ἀγαπητέ Bishop Martin,
        Ἀπό τήν κοινή συμμετοχή μας στήν Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, γνωρίζω τήν εὐαισθησία σας γιά πιστότητα στόν εὐαγγελικό λόγο καί τήν τολμηρή ἄρθρωσή του σέ κρίσιμες στιγμές. Γιά τοῦτο, ἀπεφάσισα νά Σᾶς ἀπευθύνω αὐτή τήν ἐπιστολή.

        Ὅλοι παρακολουθοῦμε, τόν τελευταῖο καιρό, τήν πολύπλευρη οἰκονομική κρίση πού ἔχει ξεσπάσει στήν Εὐρώπη, ἀκολουθώντας τήν γενικότερη ἠθική κρίση ἀξιῶν. Στά εὔρωστα οἰκονομικά κράτη, ὅπως π.χ. στήν Γερμανία, πολύ συχνά ὑψώνονται διάφορες φωνές, κάποτε ὑπεροπτικές, ἕως καί ὑβριστικές, γιά λαούς οἱ ὁποῖοι αὐτή τή στιγμή δοκιμάζονται καί ὑποφέρουν. Δέν λείπουν βεβαίως καί οἱ ἄλλες φωνές πού δείχνουν κατανόηση καί συνιστοῦν σύνεση.
        Ἀπό τήν πληροφόρηση πού διαχέεται, φαίνεται ὅτι ἐκείνες πού μένουν ἀμέτοχες σ᾽ αὐτές τίς χῶρες εἶναι οἱ τοπικές Ἐκκλησίες. Δέν ἔτυχε νά ἀκουσθεῖ ἀδελφική συμπαράσταση ἀπό τά διακεκριμένα μέλη τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν, πού ἔχουν παρρησία καί κύρος, λόγοι ἀλληλεγγύης σέ ἀδελφούς χριστιανούς τῆς Εὐρώπης, πού δοκιμάζονται, πού ὁδηγοῦνται στήν ἐξαθλίωση, ὄχι πάντοτε ἀπό δική τους εὐθύνη ἀλλά λόγω τῶν γενικωτέρων οἰκονομικο-πολιτικῶν συνθηκῶν.
        Καί ὅμως, στίς οἰκουμενικές συναντήσεις μας, στίς πολλαπλές χριστιανικές Συνελεύσεις, τονίζουμε τήν ἀνάγκη ἀλληλεγγύης, τό χρέος νά βοηθοῦμε ὅσους ἀδίκως -ἤ καί δικαίως- πάσχουν (Ματθ. 25:35),  ὑπογραμμίζοντας ὅτι χρειάζεται καταλλαγή, κατανόηση καί συμπαράσταση σ᾽ αὐτούς πού κλονίζονται.
        Πιστεύω ὅτι εἶναι ἱστορικό χρέος γιά τίς Ἐκκλησίες τῆς Εὐρώπης νά ὑψώνουν συχνότερα λόγο κριτικό γιά τή σύγχρονη οἰκονομική καί ἠθική κρίση, πού δέν σχετίζεται μόνο μέ τίς δομικές ἀδυναμίες τῶν κρατῶν ἀλλά καί μέ τήν πλεονεξία τῶν ἑκάστοτε οἰκονομικά καί πολιτικά ἰσχυρῶν· νά ἐπισημαίνουν πιό δίκαιες καί ἐλπιδοφόρες προτάσεις πού θά ἐπηρεάσουν τήν κοινή γνώμη τῶν κοινωνιῶν στίς ὁποῖες ζοῦν. Προτάσεις πού θά μποροῦσαν νά ὁδηγήσουν σέ μέτρα ἐνισχύσεως τῶν δοκιμαζομένων κοινωνικῶν ὁμάδων (ὅπως, μείωση τῶν τόκων, δημιουργικές ἰδέες γιά σύμπραξη καί ἀνάπτυξη).
        Σκέφθηκα νά σᾶς ἀποστείλω αὐτή τήν ἐπιστολή γιά νά ἀναλογισθοῦμε, ὅλοι ὅσοι ἔχουμε εὐθύνη στίς Ἐκκλησίες μας, πῶς ἡ φωνή μας θά γίνει πιό δυνατή καί πιό πειστική γιά ἐκείνους πού ἀποφασίζουν καί σέ ἐκείνους πού ὑφίστανται τίς ἀποφάσεις τους. Οἱ κρίσιμες περιστάσεις ἀπαιτοῦν νά ἀρθρώσουμε, μέ παρρησία καί νηφαλιότητα, λόγο ἐμπνευσμένο ἀπό τό Εὐαγγέλιο, πού θά τονώνει τήν ἀλληλοκατανόηση καί τήν ἀλληλεγγύη  τῶν λαῶν·. Τελικά,  τήν ἐλπίδα γιά μιά Εὐρώπη πού δέν θά στηρίζεται μόνο στή νομισματική ἰσορροπία, ἀλλά καί στόν ἀλληλοσεβασμό, στήν ἀδελφοσύνη, στίς πνευματικές ἀξίες πού προσέφερε στήν ἱστορία τῆς ἠπείρου μας ἡ χριστιανική πίστη.
        Μέ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση καί βαθιά ἀγάπη ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,



 (Πρόεδρος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν )



        *   Γιά ὅσα συμβαίνουν στήν Ἑλλάδα, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά σημειώσω
ὅτι ἔχω ἤδη διατυπώσει κριτική σέ μέσα ἐνημερώσεως. Σᾶς ἐπισυνάπτω
ἕνα ἀντιπροσωπευτικό κείμενο, “Ἡ κρίσιμη εὐκαιρία τῆς κρίσεως”.



***

Η κρίσιμη ευκαιρία της κρίσεως

25/11/2011
Άρθρο του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιου

        Κυρίαρχο θέμα, τον τελευταίο καιρό, είναι η οικονομική κρίση και συνοδεύεται συνήθως από κατήφεια, μελαγχολία και απαισιοδοξία. Εν τούτοις, η κρίση είναι δυνατόν να γίνει αποφασιστική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε θαμμένους θησαυρούς αξιών του γένους μας, που μπορούν να μας οδηγήσουν σε νέα ανοδική πορεία. Γι᾽ αυτό όμως, απαιτείται προ πάντων σοβαρή αυτοκριτική. Δυστυχώς, η σημασία της λέξεως κρίση έχει φθαρεί. Και αντί να οδηγεί στην έντιμη αναγνώριση των δικών μας λαθών, χρησιμοποιείται για να τονίσει τα λάθη άλλων.
        Μαζί με τις αναμφισβήτητες ευθύνες της πολιτικο-οικονομικής ηγεσίας, επιβάλλεται  να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη που κάναμε ως λαός˙ επίσης, τα προσωπικά μας λάθη. Ασφαλώς, δεν είναι αλήθεια ότι όλοι, συλλήβδην, έχουν τις ίδιες ευθύνες. Μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού είναι θύμα και δεν έχει ωφεληθεί από την ευημερία με χρήματα δανεικά. Όμως, αν ψάξουμε με διεισδυτική ματιά, οι περισσότεροι θα ανακαλύψουμε και ατομικά σφάλματα και παραλείψεις˙ περιπτώσεις όπου δεν αντισταθήκαμε στη διάχυτη ασυδοσία και την κραυγαλέα παραβατικότητα.
        Η αυτοκριτική όμως αυτή δεν φθάνει. Χρειάζεται μετάνοια. Για πολλούς, η λέξη ηχεί πολύ “θρησκευτική”, παρωχημένη. Εν τούτοις, παραμένει διαχρονικά επίκαιρη και επαναστατική –από τότε που την ανέδειξε πυρήνα του ευαγγελίου Του ο Χριστός: “Μετανοείτε” --αλλάξετε νου, συμπεριφορά, τρόπο με τον οποίο αντικρίζετε τη ζωή. Μόνο με αλλαγή νου και καρδιάς μπορούμε να σταματήσουμε συνήθειες και πάθη που αρρωσταίνουν την κοινωνία μας: το ψέμα στις ποικίλες εκδοχές του, την άμεση ή έμμεση κλοπή και υπεξαίρεση, τη χλιδή, τη φιλαυτία, την έλλειψη μέτρου˙ τις μικροαπάτες, τη μικρή ή μεγάλη φοροδιαφυγή, που κατάντησαν να θεωρούνται “αναγκαίο κακό” ή, κυνικότερα, “αναγκαία για το καλό μας”.
        Και ακόμη, καιρός να αναλογισθούμε ότι αδιαφορήσαμε για την ορθή αγωγή των παιδιών και των νέων μας και δεν προσφέραμε το σωστό παράδειγμα. Στη θέση της ουσιαστικής παιδείας, επιβλήθηκαν η χρήση της τεχνολογίας και η απομνημόνευση γνώσεων. Η φράση του Έλιοτ ηχεί αποκαλυπτική. “Που είναι η σοφία, που χάσαμε στη γνώση; Που είναι η γνώση, που χάσαμε στην πληροφόρηση:”. Τα περισσότερα ΜΜΕ, με βασικό κριτήριο το χρηματικό κέρδος, συναγωνίσθηκαν να προβάλουν αρνητικά πρότυπα. Αποσιώπησαν --οσάκις δεν ειρωνεύθηκαν-- την τιμιότητα, την εγκράτεια, την υπομονή, την αυτοθυσία. Αυτά, φανερά ἤ υποσυνείδητα, θεωρήθηκαν πολύ θρησκευτικά, κατάλληλα για άλλες εποχές και όχι για την εποχή του υπαρκτού καπιταλισμού, που λατρεύει τον πλούτο, την ηδονή, τη δύναμη, τη φαινομενική επιτυχία.
        Συνοπτικά, η οικονομική μας κρίση είναι αποτέλεσμα της κάμψεως των ηθικών και πνευματικών αξιών. Ιδιαίτερα, έχει λησμονηθεί ότι αυτές οι πνευματικές αξίες στον τόπο μας βλάστησαν από την καλλιέργεια μιας Ορθόδοξης χριστιανικής παραδόσεως. Ο Ντοστογιέφσκυ το είχε επισημάνει: “Εάν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται”. Αυτή την Ορθόδοξη πίστη ορισμένοι κύκλοι την “σνόμπαραν”. Ζήτησαν να ξεριζώσουν το ήθος της, κρατώντας μόνο μερικά εξωτερικά “θρησκευτικά έθιμα”. Και κυνικά πρόσθεσαν: “Κι αν ακόμη υπάρχει Θεός, για μας όλα σχεδόν επιτρέπονται”.
        Μολαταύτα, η κρίση που μας ταλαιπωρεί δεν είναι, ευτυχώς, “κατάρα”. Αποτελεί μία ιδιαίτερη ευκαιρία να ξαναβρούμε τον βαθύτερο, τον καλύτερο εαυτό μας, Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που ο ελληνικός λαός περνάει κρίση. Αρκεί να θυμηθούμε τα όσα περάσαμε στο παρελθόν: το ξερίζωμα από τη Μικρά Ασία, τους παγκόσμιους πολέμους, την κατοχή και τα επακόλουθά της. Στη διάρκειά τους αναδύθηκαν σπάνιες αρετές, κρυμμένες στην καρδιά του λαού μας: η αντοχή, το φιλότιμο, η γενναιότητα, η εμπιστοσύνη στον Θεό, η ομοψυχία, η αλληλεγγύη, η αισιοδοξία, το χιούμορ, το χαμόγελο. Και με αυτές ξεπεράσθηκαν γνωστές και άγνωστες αντιξοότητες. Αυτά και σήμερα αποτελούν πολύτιμα αντισώματα στις λιποθυμικές τάσεις του κοινωνικού μας σώματος.
        Άλλοι, αρμόδιοι στα οικονομικά και την πολιτική, έχουν επισημάνει τρόπους διεξόδου από τη δοκιμασία. Προσωπικά πιστεύω ότι, για να ξεπερασθεί ουσιαστικά η γενικότερη ηθική και πνευματική κρίση που ήρθε στο φως, απαιτείται κυρίως να αναθεωρήσουμε τον τρόπο σκέψεως και συμπεριφοράς, με οδηγό τις αιώνιες χριστιανικές αρχές: την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη. Και “η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον” (Α΄ Ιω. 4:18). Η γενικότερη ανάκαμψη θα ακολουθήσει.


1 σχόλια:

ο θρησκόληπτος είπε...

Δεν θα ήταν καλύτερα να σώπαινε ο άνθρωπος αυτός της εκκλησίας. Λησμονάει ότι τόσες εκατοντάδες εκατομμύρια ρήμαξε από τον ελληνικό λαό, να "χτίσει από τις στάχτες" την Αλβανική Αυτοκέφαλη εκκλησία της Αλβανίας... Οι μη κυβερνητικές του, οι σχέσεις του μ΄αυτούς που στο άρθρο κατηγορεί για ευθύνες, είναι το πραγματικό δείγμα και το συγκεκριμένο πρόσωπο της κρίσης στην Ελλάδα.
Αξιοποίησε ακριβώς αυτές τις εξαθλιωμένες αξίες των Ελλήνων πολιτικών και κυβερνητικών, να αρπάξει χρήματα και όχι να φτιάξει ανθρώπινες χριστιανικές αξίες, να δώσει αξιοπρέπεια και κύρος στην αλβανική ορθόδοξη κοινότητα, να φέρει πιο κοντά και καταξιωμένα την Ελλάδα με την Αλβανία κλπ. Απλώς έφτιαξε κτίρια, (που αρχίζουν τώρα τη ζωή τους) κάποια απ' αυτά ξεπερνούν ακόμα και τα μεγέθη της ίδιας της Ελλάδας...
Και όλα αυτά για το δικό του όνομα... το μεταθανάτια.... Γι΄αυτό και σ΄όλα αυτά τα εκκλησιαστικά κτίρια έβαλε από μια ταμπέλα που λέει "Δώρο του τάδε..." αλλά δεν τόλμησε να πει με τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου που σήμερα πεινάει....
Και κάτι ακόμα, στην ανοικοδομητική του αυτή που αφορά ασφαλώς το ονομά του και την υστεροφημία του, "λησμόνησε".... εσκεμμένα τον αιώνιο ελληνικό θρησκευτικό και πολιτιστικό πλούτο στην Αλβανία. Το τελευταίο ζωντανό κομμάτι, αν αφαιρέσουμε και τους λίγους Έλληνες, που έχει απομείνει από την ιστορία ελληνισμού σ΄αυτόν τον τόπο.
ΘΑ ΤΟΥ ΠΉΓΑΙΝΕ ΚΑΛΎΤΕΡΑ Η ΣΙΩΠΉ.

Δημοσίευση σχολίου