Αναμνήσεις και σκέψεις για την ίδρυση και την πορεία της Ομόνοιας
Στα τέλη του 1990 πήγα στην Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα, όπου συνάντησα τον Νίκο Κανέλλο, που ήταν πρώτος γραμματέας της Πρεσβείας και του είπα για το τι μπορούμε να κάνουμε σαν Έλληνες. Αφού οι Αλβανοί άρχισαν να οργανώνονται δειλά δειλά με τα πρώτα τους δημοκρατικά βήματα, έπρεπε και μεις να κάναμε κάτι. Η γνώμη η δική μου τότε ήταν αρχικά μήπως μπορούσαμε να κάνουμε ένα «χριστιανοδημοκρατικό» κόμμα.
Η απάντηση ήταν να σηκώσει τους ώμους και να πει «δεν ξέρω, αυτά τα ξέρετε εσείς». Εμείς όμως δεν ξέραμε πολλά, αφού ούτε ενημερωμένοι ήμασταν, ούτε τους νόμους ξέραμε καλά. Φεύγοντας απο κει πήγα σε έναν συγχωριανό μου, τον Βαγγέλη Νάστο.
Εξέφρασα τις ιδέες μου και σ’ αυτόν και μου είπε «όχι, θα κάνουμε την Ομόνοια, θα οργανωθούμε σε μία οργάνωση καθαρά ελληνική».
Στα τέλη του 1990 πήγα στην Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα, όπου συνάντησα τον Νίκο Κανέλλο, που ήταν πρώτος γραμματέας της Πρεσβείας και του είπα για το τι μπορούμε να κάνουμε σαν Έλληνες. Αφού οι Αλβανοί άρχισαν να οργανώνονται δειλά δειλά με τα πρώτα τους δημοκρατικά βήματα, έπρεπε και μεις να κάναμε κάτι. Η γνώμη η δική μου τότε ήταν αρχικά μήπως μπορούσαμε να κάνουμε ένα «χριστιανοδημοκρατικό» κόμμα.
Η απάντηση ήταν να σηκώσει τους ώμους και να πει «δεν ξέρω, αυτά τα ξέρετε εσείς». Εμείς όμως δεν ξέραμε πολλά, αφού ούτε ενημερωμένοι ήμασταν, ούτε τους νόμους ξέραμε καλά. Φεύγοντας απο κει πήγα σε έναν συγχωριανό μου, τον Βαγγέλη Νάστο.
Εξέφρασα τις ιδέες μου και σ’ αυτόν και μου είπε «όχι, θα κάνουμε την Ομόνοια, θα οργανωθούμε σε μία οργάνωση καθαρά ελληνική».









