Στους κατά ξηράν, θάλασσαν και αέρα Ακρίτες μας,
που νύχτα- μέρα, φυλούν Θερμοπύλες.
Καραούλι φυλά στα περάσματα,
και το χώμα βαστά φυλαχτό.
Δε λογιάζει καιρού τα ξεσπάσματα,
τραγουδά τη γλυκειά λευτεριά.
Διγενής ανεμίζει το φλάμπουρο,
και προγόνων τρανώνει φωνή.
Γρηγορείτε, Ακρίτες, στις ντάπιες σας,
Γλώσσα, αίμα, τιμή και ευχή!








